Saturday, 18 June 2011

ခ်စ္သူ

                  


                     မ်က္စိမွိတ္ထားပါလ်က္

                     ေကာင္းကင္ကို သတိရသည္.အခါ

                      တိမ္မ်ားကိုျမင္ေနရပါသည္။

                      အလြန္ေဝးကြာသည္.အရပ္သို.ေရာက္ေနပါလ်က္

                      ပင္လယ္ျပာကို စဥ္းစားမိသည္.အခါ

                      လိႈင္းပုတ္သံကို ၾကားေယာင္ေနတတ္ပါသည္။

                      အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ အိပ္ေနပါလ်က္

                      ဥယ်ာဥ္ထဲသို. စိတ္ေရာက္သြားသည္.အခါ

                      ႏွင္းဆီရနံ.ကို ခံစားရရွိေနတတ္ျပန္သည္။

                      ေသဆံုးသည္ အထိ

                      မွတ္မိကၽြမ္းဝင္သြားေစမည္အရာမွာ

                      (ငါ.)ခ်စ္သူသာ ျဖစ္ပါ၏။   ။ 



                                                               ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း-ပုတီးကုန္း

1 comments:

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

ဒီကဗ်ာေပၚစအခ်ိန္ jas ေတာ္ေတာ္ငယ္ပါေသးတယ္
ဒါေပမယ္႔ ကဗ်ာကုိခံစားလုိ႔ရခဲ႔တယ္....
ဒါေၾကာင္႔အိမ္မွာ ေမေမရဲ့ ဆူပူျခင္းကုိလဲခံခဲ႔ရတယ္...
ခုဖတ္ၾကည္႔မိေတာ႔ ဘာမွမဟုတ္တဲ႔ ငယ္ဘ၀ကုိလြမ္းမိေသးတယ္။

Post a Comment

မိတ္ေဆြမ်ားရဲ. စကားတစ္ခြန္းဟာ ကြ်န္ေတာ္.အတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။